Raz, raz, tylko jeden raz
Z pąka powstaje kwiat,
Tylko raz gubi płatki swe.
Raz, raz, tylko jeden raz
Przydarzyć mogła się
Miłość, która złączyła nas.
Jedno jest życie
Dla mnie, dla Ciebie.
Jedno jest słońce,
Co świeci na niebie.
Wszystko jest nasze,
Co nas złączyło.
Jedno jest życie
I jedna jest miłość.
Spójrz - nad nami niebo lśni
Odbite w oczach Twych,
Niebo, pod którym kochamy się.
Lecz jest niebo, które lśni
Łuną płonących miast,
Pod którym giną
Tak młodzi jak Ty, jak ja.
Jedno jest życie
Dla mnie, dla Ciebie.
Jedno jest słońce,
Co świeci na niebie.
Wszystko jest nasze,
Co nas złączyło.
Jedno jest życie
I jedna jest miłość.
Raz, raz, tylko jeden raz
Z pąka powstaje kwiat,
Tylko raz gubi płatki swe.
Czas, czas walczyć, żeby nikt
Nie zniszczył szczęścia nam,
Bo kocha się raz, bo zdarza się raz
Pierwsza miłość.
Czas bronić młodości swej!
Ginąć już nie chce nikt -
Chcemy kochać, chcemy żyć!
Więc podzielimy go przez pół:
Ja biorę tył, dla Ciebie przód
Lub, jeśli wolisz, możesz wybrać swoją część.
To będzie moje - resztę weź.
W połowie utnę, no i cześć!
Niech po połowie każdy swoje ma, co ma.
Co nas łączyło - już minęło, więc
Na pół wypada każdą dzielić rzecz.
Lecz zanim utnę, zastanówmy się,
Co warte pół dywanu? Nie? To nie!
Przetniemy w poprzek albo wzdłuż,
Na ukos nawet - byle już!
Na szczęście wszystko dobrze dzieli się na dwa:
Najsprawiedliwiej, szkoda słów.
Sprawdzony historycznie wzór -
Salomonowe: to pół - moje, Twoje - tam.
Co nas łączyło, znów o jedno mniej.
Jak pół dywanu to i tapczan też!
Lecz zanim utnę, zastanówmy się,
Co warte pół tapczanu? Nie? To nie!
Jak sobie życzysz! Skoro tak,
To teraz dawaj tutaj psa!
W tę stronę, albo raczej zaznacz kreskę wzdłuż.
I bądź tak dobra, powiedz mu,
Żeby nie merdał twoim pół.
Spójrz, jak spokojnie stoi moje. Dawaj nóż!
I, oczywiście, dowiedziałem się,
Że pies to człowiek, a ja - zgoła nie.
Jak się skończyło - chyba każdy wie:
Pies został cały ... i my z sobą też!
[Małgośka, Małgośka, oj, Małgośka, Małgośka!]