Już cienie wpełzają od drzewa w południe.

Powietrze nad ziemią faluje i drga.

Znów zegar zapomniał wydzwonić dwunastą.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Czas utknął w pół drogi jak człowiek zmęczony,

W gałęziach z westchnieniem zatrzymał się wiatr.

Tak samo jak wtedy, tak samo jak wtedy ...

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



[-murmurando-]



Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Iskrami rumianku dopala się trawa,

A we mnie wspomnienie nie gaśnie, lecz trwa.

I wracam, unosząc Twój obraz w pamięci.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



[-murmurando-]



Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Uśmiech jej coś w sobie ma ...

Chociaż nieuchwytny tak,

Lecz on właśnie urzekł mnie.

Chociaż ją z widzenia znam

I jej twarz w pamięci mam,

To tak mało o niej wiem.



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Uśmiech, w którym trwa od lat,

Fascynuje cały świat,

Bo cóż kryje uśmiech ten?

Smutek, nudę, może fałsz,

Żal do minionego dnia -

Któż odpowiedź na to da?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Dużo starsza jest, to fakt -

O niecałe pięćset lat,

Lecz cóż dla mnie znaczy to?

W Luwrze wisieć trudno tak,

Może więc doczekam dnia,

Że wyjść zechce ze swych ram?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -	 *4

Czy ze mnie drwi?