Już cienie wpełzają od drzewa w południe.

Powietrze nad ziemią faluje i drga.

Znów zegar zapomniał wydzwonić dwunastą.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Czas utknął w pół drogi jak człowiek zmęczony,

W gałęziach z westchnieniem zatrzymał się wiatr.

Tak samo jak wtedy, tak samo jak wtedy ...

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



[-murmurando-]



Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Iskrami rumianku dopala się trawa,

A we mnie wspomnienie nie gaśnie, lecz trwa.

I wracam, unosząc Twój obraz w pamięci.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



[-murmurando-]



Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Spłoszony ptak, spłoszony dzień,

Grudniowy szron na szkle.

Podchodzi noc pod ciepłą sień

I śniegiem w oczy dmie.



Opada w dół zawiei ćma,

W zamknięte bije drzwi,

A w dali dzwon - kolęda gra

I konie krzeszą skry.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Leć nad światem ośnieżonym,

Syp iskrami z gwiazd.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Obudź serca, otwórz domy,

Popatrz ludziom w twarz.



Już tańczy noc, trzaskają drwa,

Przy stole miejsca dość.

Nie tylko dziś - każdego dnia

Wejdź, gościu! Przy mnie siądź!



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Leć nad światem ośnieżonym,

Syp iskrami z gwiazd.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Obudź serca, otwórz domy,

Popatrz ludziom w twarz.



Spotkania rąk w półmroku świec,

Dzień dawno padł bez tchu.

Tak rodzi się serdeczność serc,

Pogoda jasnych słów.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Leć nad światem ośnieżonym,

Syp iskrami z gwiazd.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Obudź serca, otwórz domy,

Popatrz ludziom w twarz.