Już cienie wpełzają od drzewa w południe.

Powietrze nad ziemią faluje i drga.

Znów zegar zapomniał wydzwonić dwunastą.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Czas utknął w pół drogi jak człowiek zmęczony,

W gałęziach z westchnieniem zatrzymał się wiatr.

Tak samo jak wtedy, tak samo jak wtedy ...

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



[-murmurando-]



Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Iskrami rumianku dopala się trawa,

A we mnie wspomnienie nie gaśnie, lecz trwa.

I wracam, unosząc Twój obraz w pamięci.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



[-murmurando-]



Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.



Tężeje w mroku śródmiejski mur,

Nad głową powódź skłębionych chmur.

Skończona podróż do kresu dnia.

Zamiera miasta wieczorny psalm.



Odejść białą zamiecią świateł.

Odejść drogą wschodzących gwiazd.

Odejść spojrzeń najdalszych śladem.

Odejść, odejść, gdzie porwie wiatr.



[-instrum.-]



Odejść krzykiem szalonych myśli.

Odejść nagłą czerwienią wzgórz.

Odejść burzą wiosennych liści.

Odejść, odejść, nie wrócić już.



Asfaltem jezdni okryta noc.

Kontury cieni zakreśla wzrok.

Zamknięte okna, zamknięte drzwi.

Nikt się nie śmieje, nie płacze nikt.