Szum drzew taki sam,

Krzyk mew taki sam...

Ten sam morza brzeg

Znaczą ślady stóp.



Lecz czas nie ten sam

I świat stracił blask

I wiatr śpiewa nam

Nie tym samym już.



Kto winien jest? Co stało się,

Że nie ma o czym mówić dziś?

Kto winien jest, że coś się rwie,

Że trudno tak razem iść?



Że głos obco brzmi,

Że wzrok zimny już

I że usta dziś nie szukają ust?



Kto zabrał nam nasz wspólny śmiech

I radość rąk, splecionych rąk.

Kto winien jest: czy ty czy ja,

Czyj liczy się dzisiaj błąd?



Szum drzew taki sam,

Krzyk mew taki sam...

Lecz wiatr śpiewa nam

Nie tym samym już...



Uśmiech jej coś w sobie ma ...

Chociaż nieuchwytny tak,

Lecz on właśnie urzekł mnie.

Chociaż ją z widzenia znam

I jej twarz w pamięci mam,

To tak mało o niej wiem.



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Uśmiech, w którym trwa od lat,

Fascynuje cały świat,

Bo cóż kryje uśmiech ten?

Smutek, nudę, może fałsz,

Żal do minionego dnia -

Któż odpowiedź na to da?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Dużo starsza jest, to fakt -

O niecałe pięćset lat,

Lecz cóż dla mnie znaczy to?

W Luwrze wisieć trudno tak,

Może więc doczekam dnia,

Że wyjść zechce ze swych ram?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -	 *4

Czy ze mnie drwi?