Domy na przedmieściu śpią,

Odbicia gwiazd na szybach lśnią.

W zaułkach brzmi czyjś płacz i śmiech.

Ktoś cicho łka... To wiatr czy deszcz?



W taką noc nie można spać.

Wciąż skrzypią drzwi i trzeszczy dach.

I słucham tak, wciąż sam i sam,

Co śpiewa mi w kominie wiatr.



Ty nawet nie wiesz - mówi wiatr -

Że przecież jest na świecie ktoś...

Ktoś, kto cię kocha wszystkie dni

I kogo ci przeznaczył los.



Ty nawet nie wiesz - mówi wiatr -

Że kochasz Ja, choć nie znasz Jej,

Że wasze myśli razem są,

Choć nie spotkacie nigdy się.



Minęła noc, już ucichł wiatr.

O szyby znów wydzwania deszcz.

Będę o Tobie myślał wciąż,

Choć nie spotkamy nigdy się.



Więc podzielimy go przez pół:

Ja biorę tył, dla Ciebie przód

Lub, jeśli wolisz, możesz wybrać swoją część.

To będzie moje - resztę weź.

W połowie utnę, no i cześć!

Niech po połowie każdy swoje ma, co ma.



Co nas łączyło - już minęło, więc

Na pół wypada każdą dzielić rzecz.

Lecz zanim utnę, zastanówmy się,

Co warte pół dywanu? Nie? To nie!



Przetniemy w poprzek albo wzdłuż,

Na ukos nawet - byle już!

Na szczęście wszystko dobrze dzieli się na dwa:

Najsprawiedliwiej, szkoda słów.

Sprawdzony historycznie wzór -

Salomonowe: to pół - moje, Twoje - tam.



Co nas łączyło, znów o jedno mniej.

Jak pół dywanu to i tapczan też!

Lecz zanim utnę, zastanówmy się,

Co warte pół tapczanu? Nie? To nie!



Jak sobie życzysz! Skoro tak,

To teraz dawaj tutaj psa!

W tę stronę, albo raczej zaznacz kreskę wzdłuż.

I bądź tak dobra, powiedz mu,

Żeby nie merdał twoim pół.

Spójrz, jak spokojnie stoi moje. Dawaj nóż!



I, oczywiście, dowiedziałem się,

Że pies to człowiek, a ja - zgoła nie.

Jak się skończyło - chyba każdy wie:

Pies został cały ... i my z sobą też!



[Małgośka, Małgośka, oj, Małgośka, Małgośka!]