Spłoszony ptak, spłoszony dzień,

Grudniowy szron na szkle.

Podchodzi noc pod ciepłą sień

I śniegiem w oczy dmie.



Opada w dół zawiei ćma,

W zamknięte bije drzwi,

A w dali dzwon - kolęda gra

I konie krzeszą skry.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Leć nad światem ośnieżonym,

Syp iskrami z gwiazd.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Obudź serca, otwórz domy,

Popatrz ludziom w twarz.



Już tańczy noc, trzaskają drwa,

Przy stole miejsca dość.

Nie tylko dziś - każdego dnia

Wejdź, gościu! Przy mnie siądź!



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Leć nad światem ośnieżonym,

Syp iskrami z gwiazd.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Obudź serca, otwórz domy,

Popatrz ludziom w twarz.



Spotkania rąk w półmroku świec,

Dzień dawno padł bez tchu.

Tak rodzi się serdeczność serc,

Pogoda jasnych słów.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Leć nad światem ośnieżonym,

Syp iskrami z gwiazd.



Hej, kolędo, leć!

Hej, kolędo, leć!

Obudź serca, otwórz domy,

Popatrz ludziom w twarz.



Kim mógłbym być

Bez Twoich kłamstw:

Kimś takim co

Jest zawsze sam.



Kim mógłbym być (mógłbym być)

Gdyby nie Ty

I nie to, (i nie to)

Co mówisz mi:



Że jestem śmieszny dość,

Zgubiony w świecie,

Ale przecież lepszy,

Niż chcę się przyznać.



To nie jest tak, (nie jest tak)

Lecz nie wiem sam,

Co robiłbym (robiłbym)

Bez Twoich kłamstw:



Że jestem inny, lecz

Sam o tym ni wiem 

I że Ciebie, Ciebie

Kocham naprawdę.



To nie jest tak, (nie jest tak)

Lecz nie wiem sam,

Co robiłbym (robiłbym)

Bez Twoich kłamstw.