Tężeje w mroku śródmiejski mur,

Nad głową powódź skłębionych chmur.

Skończona podróż do kresu dnia.

Zamiera miasta wieczorny psalm.



Odejść białą zamiecią świateł.

Odejść drogą wschodzących gwiazd.

Odejść spojrzeń najdalszych śladem.

Odejść, odejść, gdzie porwie wiatr.



[-instrum.-]



Odejść krzykiem szalonych myśli.

Odejść nagłą czerwienią wzgórz.

Odejść burzą wiosennych liści.

Odejść, odejść, nie wrócić już.



Asfaltem jezdni okryta noc.

Kontury cieni zakreśla wzrok.

Zamknięte okna, zamknięte drzwi.

Nikt się nie śmieje, nie płacze nikt.



Uśmiech jej coś w sobie ma ...

Chociaż nieuchwytny tak,

Lecz on właśnie urzekł mnie.

Chociaż ją z widzenia znam

I jej twarz w pamięci mam,

To tak mało o niej wiem.



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Uśmiech, w którym trwa od lat,

Fascynuje cały świat,

Bo cóż kryje uśmiech ten?

Smutek, nudę, może fałsz,

Żal do minionego dnia -

Któż odpowiedź na to da?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Dużo starsza jest, to fakt -

O niecałe pięćset lat,

Lecz cóż dla mnie znaczy to?

W Luwrze wisieć trudno tak,

Może więc doczekam dnia,

Że wyjść zechce ze swych ram?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -	 *4

Czy ze mnie drwi?