Krzykiem mody jest dziewczyna ma|;

Mini-buzia, dołeczki w niej dwa,

A na nosku sto piegów, też mini,

Którymi zdrajczyni mnie kusi co dnia.



Lecz to mini mi czyni na złość

I w miłości niezgody to kość;

Niby kocha, lecz mało, lecz mini,

Choć wie ma bogini, że mam tego dość.



Bo miłość ma to potęga burz,

I wichru moc i bezkresy mórz.

Tak wielka jest jak szczyty gór

W lawinie chmur... ho... ho...



Szczytem mody jest dziewczyna ma,

Mini-serce widocznie też ma,

Którym kocha tak mi... inimalnie,

Że żyć mi wypadnie w rozpaczy bez dna.



Bo miłość ma to potęga burz,

I wichru moc i bezkresy mórz.

Tak wielka jest jak szczyty gór

W lawinie chmur...ho...ho...



Szczytem mody jest dziewczyna ma,

Mini-serce widocznie też ma,

Którym kocha tak mi... inimalnie,

Że żyć mi wypadnie w rozpaczy bez dna.



Szum drzew taki sam,

Krzyk mew taki sam...

Ten sam morza brzeg

Znaczą ślady stóp.



Lecz czas nie ten sam

I świat stracił blask

I wiatr śpiewa nam

Nie tym samym już.



Kto winien jest? Co stało się,

Że nie ma o czym mówić dziś?

Kto winien jest, że coś się rwie,

Że trudno tak razem iść?



Że głos obco brzmi,

Że wzrok zimny już

I że usta dziś nie szukają ust?



Kto zabrał nam nasz wspólny śmiech

I radość rąk, splecionych rąk.

Kto winien jest: czy ty czy ja,

Czyj liczy się dzisiaj błąd?



Szum drzew taki sam,

Krzyk mew taki sam...

Lecz wiatr śpiewa nam

Nie tym samym już...