Jak wędrowne ptaki,

Swój rzucamy brzeg,

Rodzinny brzeg.

Wśród opuszczonych gniazd

Poranna wstaje mgła

I tylko żegna nas

Zachodni wiatr.



Jak wędrowne ptaki

Znów ruszamy w rejs,

Daleki rejs.

Gdzieś znad przybrzeżnych skał

I opuszczonych wydm

Dobiega wiatru szum

I ptaków krzyk.



Jak wędrowne ptaki

(Jak wędrowne ptaki)

Znów wracamy tu,

Wracamy tu.

Wśród deszczu i pod wiatr

Wracamy do swych gniazd,

Choć nikt nie woła: "Wróć!"

Nie woła: "Wróć!"



Jak wędrowne ptaki...



Uśmiech jej coś w sobie ma ...

Chociaż nieuchwytny tak,

Lecz on właśnie urzekł mnie.

Chociaż ją z widzenia znam

I jej twarz w pamięci mam,

To tak mało o niej wiem.



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Uśmiech, w którym trwa od lat,

Fascynuje cały świat,

Bo cóż kryje uśmiech ten?

Smutek, nudę, może fałsz,

Żal do minionego dnia -

Któż odpowiedź na to da?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -

Czy ze mnie drwi?



Dużo starsza jest, to fakt -

O niecałe pięćset lat,

Lecz cóż dla mnie znaczy to?

W Luwrze wisieć trudno tak,

Może więc doczekam dnia,

Że wyjść zechce ze swych ram?



A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech -	 *4

Czy ze mnie drwi?