Jak wędrowne ptaki,

Swój rzucamy brzeg,

Rodzinny brzeg.

Wśród opuszczonych gniazd

Poranna wstaje mgła

I tylko żegna nas

Zachodni wiatr.



Jak wędrowne ptaki

Znów ruszamy w rejs,

Daleki rejs.

Gdzieś znad przybrzeżnych skał

I opuszczonych wydm

Dobiega wiatru szum

I ptaków krzyk.



Jak wędrowne ptaki

(Jak wędrowne ptaki)

Znów wracamy tu,

Wracamy tu.

Wśród deszczu i pod wiatr

Wracamy do swych gniazd,

Choć nikt nie woła: "Wróć!"

Nie woła: "Wróć!"



Jak wędrowne ptaki...



Szum drzew taki sam,

Krzyk mew taki sam...

Ten sam morza brzeg

Znaczą ślady stóp.



Lecz czas nie ten sam

I świat stracił blask

I wiatr śpiewa nam

Nie tym samym już.



Kto winien jest? Co stało się,

Że nie ma o czym mówić dziś?

Kto winien jest, że coś się rwie,

Że trudno tak razem iść?



Że głos obco brzmi,

Że wzrok zimny już

I że usta dziś nie szukają ust?



Kto zabrał nam nasz wspólny śmiech

I radość rąk, splecionych rąk.

Kto winien jest: czy ty czy ja,

Czyj liczy się dzisiaj błąd?



Szum drzew taki sam,

Krzyk mew taki sam...

Lecz wiatr śpiewa nam

Nie tym samym już...